غم تنهایی

من دوباره برگشتم امااین باربدون غم تنهایی

خوشحال می شم به وبلاگم یه سریبزنید

                               http://naghos-eshgh.blogfa.com

بنام عشق یابهتربگویم سرنوشت

وقتی که دیگرنبود

من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

من به انتظارآمدنش نشستم

وقتی که دیگرنمی توانست مرادوست بدارد

من اورا دوست داشتم

وقتی اوتمام کرد

من شروع کردم

وقتی اوتمام شد

من آغاز شدم

وچه سخت است

تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن!

رنگ چشمای توبارون و بیادم میاره

وقتی نیستی زندگیم فرقی با زندون نداره

قهرتوتلخی زندون وبیادم میاره

من نیازم تورو هرروز دیدن

ازلبت دوست دارم شنیدنه

۱۳ مهر چهارمین سال  درگذشت فریدون فروغی

 رابه تمامی دوست داران آن تسلیت می گویم

عشق،عشق می آفريند
عشق زندگی می بخشد
زندگی رنج به همراه دارد
رنج دلشوره می آفريند
دلشوره جرات می بخشد
جرات اعتماد به همراه دارد
اعتماد اميد می آفريند
اميد زندگی می بخشد
زندگی عشق می آفريند
عشق،عشق می آفريند

عاشقانه زیستن ومردن

چه زیباست!

به رنگ دریا بودن در آن فرو رفتن

چه زیباست!

در قفس بودن به فکر رهایی مردن

چه زیباست!

در دامن کوه بودن در رویای قله

چه زیباست!

پرنده بودن در اوج آسمان بودن

چه زیباست!

عشق است که مرا در آتشکده انداخت

از مسجد برون ودر میکده انداخت

از عالم وفاضل براندم

به دست ساقی وساغرم داد

تیشهء فرهاد داد به دستم

بیستون بر سر راهم گذاشت

روی لیلی از من گرفت

بیابان بر سر راهم گذاشت

همه حسم به تو اشکی شد از چشمم چکید

روی زمین و شقایقی از آن دمید

دست عاشقی آمد اورا بچید

داد به دست عاشقی دگر که قلبش با آن تپید

If one dey

Idonٌ t promise that I will make you laugh

Idonٌ t promise to ask you to stop

prehaps I need you

(( فروغ فرخزاد ))

 در آن جا بر فراز قله ي کوه

 دو پايم خسته از رنج دويدن

 به خود گفتم که در اين اوج ديگر

 صدايم را خدا خواهد شنيدن

 به سوي ابرهاي تيره پر زد

 نگاه روشن اميدوارم

 ز دل فرياد کردم کاي خداوند

 من او را دوست دارم، دوست دارم

 صدايم رفت تا اعماق ظلمت

 به هم زد خواب شوم اختران را

 غبارآلوده و بي تاب کوبيد

 در زرين قصر آسمان را

 ملائک با هزاران دست کوچک

 کلون سخت سنگين را کشيدند

 ز طوفان صداي بي شکيبم

 به خود لرزيده در ابري خزيدند

 ستون ها همچو ماران پيچ دز پيچ

 درختان در مه سبزي شناور

 صدايم پيکرش را شست و شو داد

 ز خاک ره درون حوض کوثر

 خدا در خواب رويابار خود بود

 به زير پلک ها پنهان نگاهش

 صدايم رفت و با اندوه ناليد

 ميان پرده هاي خوابگاهش

 ولي آن پلک هاي نقره آلود

 دريغا تا سحرگه بسته بودند

 سبک چون گوش ماهي هاي ساحل

 به روي ديده اش بنشسته بودند

 صدا صد بار نوميدانه برخاست

 که عاصي گردد و بر وي بتازد

 صدا مي خواست تا با پنجه ي خشم

 حرير خواب او را پاره سازد

 صدا فرياد مي زد از سر درد:

 به هم کي ريزد اين خواب طلايي؟

 من اين جا تشنه ي يک جرعه ي مهر

 تو آن جا خفته بر تخت خدايي؟!

 مگر چندان تواند اوج گيرد

 صدايي دردمند و محنت آلود؟

 چو صبح تازه از ره باز آمد

 صدايم از «صدا» ديگر تهي بود

 ولي اين جا به سوي آسمان هاست

 هنوز اين ديده ي اميدوارم

 خدايا اين صدا را مي شناسي؟

 من او را دوست دارم، دوست دارم!

 (( فروغ فرخزاد))

 بيا با افق مهرباني كنيم
 غم پونه را آسماني كنيم
 بيا تو ي نقاشي قلبمان
 رزعشق را ارغواني كنيم

                ***************************   

         این نکته نوشته انددردفترعشق

     بایست بداندهرکه داردعشق

     اول قدم عشق دل از کف دادن

     جان دادن وسرباختن است آخرعشق 

تو دوردست امیدی وپای من خسته ست.

همه وجود تو مهراست وجان من محروم

چراغ چشم تو سبزاست وراه من بسته ست

 شکم گرسنه رامی شودسیرکردباعلف

 اماقلب تشنهءعشق راباچه؟

 روی بوریا نیز میشودآ رمید

 اماآ رامش روح خسته راباچه؟

 چادری می شودبنا کردبه نام خانه

 اماپایه های محکم بنای دوستی راباچه؟

 جادهءدرازی رامیشودپیمودباپای پیاده

 امایکدلی رفیق نیمه راه راباچه؟

 درپناه آفتاب هم میشودگرماگرفت

 اماگرمی نگاه یارراازچه؟

یادم باشه یادت باشه دروغ نگیم به همدیگه

یادم باشه فقط برات رخت عروسی تن کنم

یادم باشه یادت باشه دروغ نگیم به همدیگه

 در متن کلام زندگی چیست؟!

 ز- زاری کردن درغم از دست دادن یار

 ن- ناله کردن از جفای یار

 د- داد ودرد از زخمهای حرف های یار

 گ- گریه کردن در پشت سر یار

 ی- یاسی ازرسیدن به وصال یار

 می توان از تو سرود

 می توان چشم را صبح به روی تو گشود

 می توان به جای پا با سر دوید

 می توان به جای گل تو را بویید

 می توان تورا در دست گرفت وبوسید

می توان از روی تو یک نقاشی زیبا کشید

 بازی های بدون همبازی بهم فهموندن کهتنهام.بغضهایی که همیشه بی صدا شکست وکسی دلیلش

  رونفهمید بهم نشون دادن که هیچ همدمی ندارم.

  ازکودکی تنهاهمبازی وهمدم من آئینه ای بودکه به دیوار اتاقم آویخته ام.همبازیی که هیچ گاه حرفی

  نزدیااعتراضی نکرد.همدمی که حرفهای دلم رامی شنوداما لب برسخن نمی گشاید.این آئینه هم دیگر

  داردمراتنها می گذاردچراکه عمرش داردبه پایان می رسد.نمی دانم بعدازاین چه چیزیاچه کسی همدمم

  خواهدبودوچه چیزی مرابیاد کودکیم خواهدانداخت.الان که فکرش رامی کنم می بینم توی این۱۸سال

  چقدرتنهابودم یعنی الانم هستم.جزمواقعی که بااو هستم.دیگه عادت کردم اگه یه روزتنهانباشم انگاریه

  چیزی روگم کردم وهمه اش به دنبال آن میگردم.دیگه تحمل جمع خونواده روندارم همیشه توی اتاقم

  خودم راحبس می کنم چراکه تنهایی دیگربرایم عذاب آورنیست بلکه این شلوغی است که مرا آزار

  می دهد.

  ازهمه ی عزیزانی که وقت می گذارند واین چرتو پرتهارامی خوانن ممنونم وهمین

  طورازهمه یکسانی که نظرمی دهند

خوبی هاوبدی هایش زندگی زیباست برای کسی که

معنی شکست درعشق رادرک نکرده باشد.زندگی برای

من زیبانیست چون هیچ احساسی درمن وجودنداردکه

  آن رادرک کنم.

 می خواستم برایت ازهیاهوی قلبم بنویسم ولی افسوس که نمی دانستم ازکجاواز

 چه چیزبنویسم ولی نوشتم.

 برایت نوشتم که دوستت دارم نوشتم روزی که تورادیدم روز تولد دوباره ام شدوروز

 شکفتن غنچه ی دلم.غنچه ای که چندسال درانتظارتابش خورشید عشق وآبیاری با

 جویباراشک بود.وقتی تورادیدم خورشیدعشق ازپشت ابرهای تیره ی تنهایی وبی

 کسی بیرون آمدوحویباراشک که جندسال بودکه دیگربرای کسی پرازاشک نمی شد

 پرازاشک شدوتین دودست دردست هم دادن وباعث شکفتن غنچه ی دلم شدندو

 حال این غنچه هرشب باجویباراشک آبیاری می شود وهرروزصبح باتابش خورشید

 عشق ازخواب بیدار می شودوهرروزبادیدن تو یکی ازگلبرگهایش باز می شود.

 نمی دانم چندگلبرگ دیگرمانده است که غنچه کاملا"بازشود ولی آرزو می کنم که

 غنچه ی دل من وتو وتمامی عاشقان هیچ گاه پزمرده نشود. 

به تودوست دارم.

ندارم هیچ چیزی قابل تو

بجزحرفی که گفتم بادل تو

منم ماهی تویی دریاچه می شد

بمیرم روزوشب درساحل تو

 که چگونه زندگی کنم.

 توبه من آموختی که چگونه دوستت بدارم اماهرگزنیاموختی که چگونه

 فراموشت کنم.

  کاش عاشق نبودم

 درمن عشقی نبود

  امانه

 مشتاقانه رنج عشق را می پذیرم

تادم مرگ غم ماهرخان یارمن است

شکوه بی خودچه کنم ازغم تنهایی دل

تاسحر دیده تریار و پرستار من است

 غم وغصه اش قدیه دنیامیشه

 میره یک کوشه ی پنهون می شینه

 اونجارو مثل یه زندون می بینه

 غم تنهایی اسیرت می کنه

 تابخوای بجنبی پیرت می کنه

 وقتی که تنها می شم اشک توچشم پرمی زنه

 غم میادیواش یواش خونه ی دل درمی زنه

 یاداون شبها می افتم زیرمهتاب بهار

 توی جنگل لبه چشمه می نشستیم من ویار

 غم تنهایی اسیرت میکنه

 تابخوای بجنبی پیرت می کنه

 می گن اون دنیادیگه مثل قدیمانمی شه

 دل اون آدمازشته دیگه زیبانمی شه

 اون بالا بادداره زاغ ابرارو چوب می زنه

 اشک این ابرازیاده ولی دریانمی شه

 غم تنهایی اسیرت می کنه

 تابخوای بجنبی پیرت میکنه